Sinds een paar maanden volg ik een cursus “Chinees en Japans schilderen”. Wat ik er zo mooi aan vind, is dat ik het kan ervaren als een verlengstuk in wat ik leer in mijn masteropleiding bij de School voor Systemisch Bewustzijn en wat ik toepas in mijn praktijk als transcultureel systemisch begeleider en coach.
Soms zit Vertrek zo diep in je lijf en je familiegeschiedenis, dat je het niet eens meer opmerkt. Het is gewoon een deel van wie je bent. Tot je lijf protesteert. Of iemand je een inzicht aanreikt. En je er woorden en beelden bij begint te krijgen. En de verhalen zich voor je ontvouwen. In dit blog neem ik je mee in de gelaagde verhalen van vertrek uit mijn familiesysteem.
Als Verlies, Afscheid en Rouw een personage zou zijn... Wat zou die zeggen, hoe zou die spreken? - een schrijfoefening in vertraging en verstilling, en reflectie op verlies, afscheid en rouw.
Tijdens mijn opleiding aan de School voor Systemisch Bewustzijn (SSB), kwam ik -eigenlijk voor het eerst- terecht in een groep die niet alleen bestond uit 'witte' mensen. Er waren allerlei tinten uit het palet aan mensenkleuren aanwezig. Het was een verademing om in het gezelschap te zijn van mensen die niet alleen maar op mij leken, maar ook gelijksoortige ervaringen hadden als ik. Die mijn irritatie herkenden in vragen als: "Nee, maar waar kom je écht vandaan?", "Jij kan zeker heel goed koken?". Mensen die ook niet gediend waren van nagebootste accenten. Die verwarring over afkomsten ook irritant vonden. Die vaak in gezelschappen rondkeken en weinig tot geen herkenning zagen in de ander. Mensen die vaak 'De (Vreemde) Ander' zijn.
