Sinds een paar maanden volg ik een cursus “Chinees en Japans schilderen”. Wat ik er zo mooi aan vind, is dat ik het kan ervaren als een verlengstuk in wat ik leer in mijn masteropleiding bij de School voor Systemisch Bewustzijn en wat ik toepas in mijn praktijk als transcultureel systemisch begeleider en coach.
Bij het schilderen gaat het om een goede voorbereiding, want de penselen, de inkt en het papier zijn afhankelijk van elkaar en vragen om zorgvuldige afstemming. Ook wij als cursisten bereiden ons innerlijk voor; een meditatie door Qigong bewegingen helpt om te centreren, contact te maken met je lijf en landen in het hier en nu.
Op het moment dat ik een penseelstreek aan het papier toevertrouw, doe ik dat met precies de juiste intentie. Te hard en te snel willen, en de lijn verliest zijn bedding. Want wat er op papier staat, dat staat. Te weinig water bij de inkt en mijn bamboebladeren lijken op een kippenpoot.
Te zacht en te onzeker en het papier neemt over en creëert een soort blob die de tekening meteen verpest. Oefenen, oefenen en meer oefenen, in telkens terug naar de “minimal proper action”, zoals ik dat in mijn opleiding leerde.
Met de juiste focus en aandacht voor elke lijn, lukt het. Er verschijnt als het ware door mij heen een tekening waar ik tevreden over mag zijn. Mijn innerlijke houding en kwaliteit van aanwezigheid zijn bepalend voor het resultaat.
Hierin ligt de parallel met mijn werk. Want in het werken met mensen en systemen is het niet anders. Wanneer je een interventie doet, een beweging maakt of juist niet, dat ontstaat in het moment zelf en valt volledig samen met de mate waar in je daarin aanwezig en beschikbaar bent. Zoals bij een penseelbeweging kun je niet halverwege corrigeren; het moment draagt alles.
De kwaliteit van wat je neerzet is de kwaliteit van je aanwezigheid.
Daar kunnen mooie dingen in ontstaan. En precies daarom hou ik van mijn vak. Het vraagt om voorbereiding: kennis, ervaring, gevoel voor context. Maar in het moment zelf vraagt het om iets anders. Om aanwezigheid en afstemming, om precisie én het loslaten van controle. Geen zekerheid vooraf, maar het vermogen om te bewegen wanneer iets zich aandient.
Daar, in dat samenvallen van wat je meebrengt en hoe je er bent, ontstaat ruimte. En precies daar kan iets zichtbaar worden dat daarvoor nog geen vorm had.
Zoals een bamboeblad dat alleen verschijnt wanneer de beweging van aanzet tot punt in één vloeiende lijn klopt.
🪷 Wanneer merk jij dat je werkelijk aanwezig bent in wat je doet, en wanneer raak je afgeleid?
🪷 Wat doet dat met je intentie en met de beweging die je maakt, of niet maakt?
In mijn trajecten en coaching werk ik precies op die laag van plek, aanwezigheid en de beweging die daaruit ontstaat.
Als je voelt dat je daar iets in te onderzoeken hebt, neem gerust contact op.
Reactie plaatsen
Reacties